Always Descending: het nieuwe Franz Ferdinand album is een mislukking (maar ze zijn niet alleen)

zo ‘ n tien jaar geleden zei ik tegen een vriend dat het nu de beste tijd zou zijn voor Interpol om uit elkaar te gaan, na drie echt geweldige en – vooral voor mij – zeer belangrijke studio albums. Mijn vriend confronteerde me met een gebrek aan begrip en vroeg me waarom Ik wil dat een van mijn favoriete bands uit elkaar gaat. ‘Het is omdat ik de erfenis wilde beschermen’ antwoordde ik waarschijnlijk omdat ik er vrij zeker van was dat je zo ‘ n kwaliteitsniveau niet langer kunt houden. Mijn vriend haalde gewoon zijn schouders op en gaf het de schuld aan mijn muziek nerdisme maar door de jaren heen had ik dat gevoel keer op keer bij een paar bands. Wanneer is de perfecte tijd om los te laten? Om ermee te stoppen en verder te gaan? ‘It’ s better to burn out than to fade away’, zoals Neil Young ooit zo beroemd formuleerde. Of in het geval van veel bands in de muziekgeschiedenis:

Het is beter om op te splitsen voordat je een schaduw van je vroegere zelf wordt.

veel bands slagen erin om voortdurend te groeien met hun carrière (als de industrie het laat) en worden steeds beter met elke release (de nationale zijn hier een goed voorbeeld) maar hoe zit het met degenen die hun carrière met een epische impact lanceren en moeten doorgaan vanaf dat beginpunt? En ja, dat brengt ons direct bij Franz Ferdinand en hun vijfde full-length die tegenwoordig verschijnt. Het eerste album van de band in vijf jaar draagt de naam Always Ascending en dat kan niet verder van de waarheid af want het markeert eigenlijk een nieuw dieptepunt in de discografie van de invloedrijke Britse band. Twee jaar geleden verliet gitarist Nick McCarthy de band op goede voet en hoewel een causaliteit hier misschien te gemakkelijk is, wordt zijn scherpe gitaarspel en energie duidelijk gemist. Het nieuwe album van Franz Ferdinand is een chique stuk zielloze discopop dat niet helemaal slecht is maar ook niet erg goed. Het is vrij vervangbaar en dat kan een nog moeilijker vonnis zijn. Je voelt duidelijk dat Franz Ferdinand en hun twee nieuwe bandleden op zoek zijn naar een nieuwe richting, ook al klinken ze alsof ze geen Creatief kompas hebben. Er is net zo weinig spanning over in hun eens zo furieuze sound dat je automatisch de middelmaat van de songwriting voelt, iets wat op alle afgelopen vier LP ‘ s veel beter werkte, en zeker als je het vergelijkt met hun titelloze debuut uit 2004 kun je de tekenen van vermoeidheid niet negeren. Vergelijk die oude voorstelling van Take Me Out met die van vorig jaar. Het lijkt alsof alle energie weg is.

ga je gewoon door om door te gaan?Franz Ferdinand is niet de enige band uit hun iconische generatie van indie bands die aan deze symptomen lijdt. En vaak is er een verandering in de line-up van de band aan verbonden. Bloc Party, een van mijn andere favoriete groepen uit die tijd (die al een jaar na hun debuut het label ‘The Next Franz Ferdinand’ kregen) viel na hun vierde album uit elkaar met hun ritmesectie. Daar heb ik toen al vrede mee gehad en vond ik dat hun 2013 Nextwave Sessions EP een passende manier was om de band na een prachtig decennium af te sluiten. Maar nee, hoofdrolspeler Kele Okereke was niet van plan op te geven, nam een rustige en overgangslp op met de resterende bandgenoot Russell Lissack en vond in de nasleep nieuwe bandleden. Slechts een paar elementen van de originele magie werden achtergelaten op de hymnen van 2016. Op dit moment moeten we afwachten hoe een eerste volledige release van deze nieuwe formatie zal klinken, maar gezien het feit dat Okereke niet erg Meer van harde rockgeluiden houdt, houd ik mijn verwachtingen laag. De lijst bestaat in vele vormen. Maximo Park blijft doen wat ze altijd al hebben gedaan, maar het voelt alsof de wereld geen interesse meer heeft in hun geluid. Kaiser Chiefs ging volledige mainstream pop en verloor al wat er over was van hun coolness op hun laatste langspeler. En laat me niet beginnen over de moordenaars! Editors veranderden ook hun line-up maar op een of andere manier slaagden ze erin om hun geluid naar een bevredigende nieuwe richting te brengen. Hetzelfde geldt voor Interpol die op een solide niveau aan hun kwaliteit heeft weten te houden hoewel ik op de een of andere manier nog steeds denk dat ze op die eerste drie platen alles gezegd hebben wat ze te zeggen hadden. Dus ik blijf bij mijn mening van tien jaar geleden.

dat waren de dagen. Alex Turner( ARCTIC MONKEYS), Alex Kapranos (FRANZ FERDINAND) en Julian Casblancas (The STROKES) hebben een praatje.

natuurlijk is het net zo onduidelijk als het arrogant is om een band te vertellen om gewoon ’te stoppen’ als je denkt dat het tijd is voor hen om te gaan. Als ze nog steeds graag samen muziek maken, waarom niet? Nou, voor een fan die om bepaalde redenen naar de muziek kwam is het gewoon moeilijk om die redenen steeds meer te zien verdwijnen totdat er niets meer over is (are you feeling me, Portugal. De man fans?). Uiteindelijk vraag je je af waarom je überhaupt verliefd bent geworden op de band.

In het kielzog van de altijd stijgende aankondiging luisterde ik voor het eerst in jaren weer naar de eerste twee Franz Ferdinand albums en opeens herinnerde ik het me. Maar toen luisterde ik meteen naar de nieuwe en zelfs als je de nostalgische factor terzijde laat is het gewoon een willekeurige release. Er is geen relevantie meer. Bands als Franz Ferdinand, Bloc Party, The Strokes en anderen zullen waarschijnlijk grote festivals blijven spelen als middelgrote bands in de line-up die dankzij deze moderne klassiekers nog steeds een bepaald publiek trekken. Op de een of andere manier zijn al deze bands op weg om de oude bands van onze generatie te worden als ze niet voorzichtig genoeg zijn. Sommige van de beste bands uit de geschiedenis hebben het niet lang volgehouden (The Beatles, Joy Division, The Smiths), sommige hebben gewoon besloten om om de paar jaar nieuwe albums op te duiken (Portishead, Massive Attack) om hun nalatenschap niet te veel te beschadigen. Maar dat is waarschijnlijk geen optie voor deze jongere generatie, zeker niet vanuit financieel perspectief. Zoals je kunt zien heb ik geen eenvoudige oplossing of een eenvoudige verklaring voor dit dilemma. Het is gewoon heel erg triest en dat is een karakteristiek die ik niet had verwacht te verbinden met een band als Franz Ferdinand. Beschouw dit vuur niet langer uit de hand.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.